Agirren bat falta zen, dena zegoen hankaz gora, gerrak, bonbardaketak eta egoerak berak beldurtu gintuen, nahiz eta gu, Agirreko txikitxoenak babesten saiatzen ziren. Baina egunak joan eta egunak etorri urduritasuna zen Agirren nagusi.
Amatxo Emili eta izeko Karmen beste behin ere Durangora jaitsi ziren berriren bat egongo zen esperantzarekin. Bide batez, Benita andrearen etxetik pasatu ziren ea dena ondo zegoen ikustera eta bertan urduritasunak uzten zuen lasaitasunean zirt edo zart egiteko.
Pedro Durangon bilatzen ez bazuten Bilborako bidea hartuko zutela erabaki zuten aurreko egunean Amatxo Emilik, izeko Karmenek eta Mariak izan zuten azken elkarrizketan eta horri eusteko zer egin pentsatzeari ekin zioten etxera bidean.
Benita andrearen etxetik pasatu ziren eta koaderno gorri bat eta pezeta gutxi batzuk topatu zituzten berak esan zien lekuan. Agirrera bueltatu ziren bideorria diseinatzeko Amama Josepa, Benita andrea eta Mariari kontatu zien eta 17:00etako trenean Bilborantza joateko asmoa zutela esan zieten eta nola joango ziren. Mariak ere laguntzea nahiko luke, baina bere egoeran ez zen ideiarik onena. Blanca, Edorta eta hirurok eskatzean batu gintuzten eta Amatxo Emilik inoiz eman zigun besarkadarik estuena eman zigun, amatxoren arnasestuaz gogoratzen naiz oraindik.
Pantxikeren gainean jaitsi ziren Zornotzaraino, treneko txartela merketzeko asmotan. Zornotzan Paskuala beheko etxekoarenean itxi zuten gero, bueltan jasotzeko asmoz. 17:00etako trenera iritsi ziren, geltokira sartu orduko poltsan zituzten domeketako zapatak atera, abarketa loiak poltsan sartu eta Benita andreak emandako papeltxoa titizorroan ondo gorde eta beroki luze haiek ondo jarri ostean, txartela erosi zuten eta trenera sartu ziren.
Abiatu abiatu ziren eta Agirren ezinegonak jarraitzen zuen. Amama Josepa eta Benita andreak hartu gintuzten 3 txikitxook eta Maria ez zen Amatxo Emili eta izko Karmen etorriarte eskatz hartatik mugitu, ez zekien zer egin, blokeatuta gelditu zen, ezin izan zuen ezer egin. Amatxo Emili eta Izeko Karmen ez ziren Bilbora iritsi, Galdakaon gelditu behar izan ziren trenbidea harriz beteta zegoelako. Guk Agirren ez genekien ezer, ezinegona zen nagusi. Eskatzeko alde batean Maria, mutu eta urduri, ezer egin ezinik eta beste aldean gu, lasaitasun faltsu batean.
