Egun eguzkitsua egiten zuen Bilboko erreka ondoan, Bizentaren etxetik irten ziren goizean goiz Amatxo Emili, Izeko Karmen eta Bizenta. Amatxo eta izekok Larrinagara igotzea zuten helburu, eta Bizentak, berriz, armairuak betetzeko beharra zuenez, erosketak egitera jaitsi zen.
Goizak berotuko zuela ematen zuen, baina kaleetako isiltasunak alarma piztu zion barruan. Gerra osteko garai haietan, jendeak gehiago hitz egiten zuen begiekin ahoa zabaldu beharrean.
Errekaren ertzetik zihoala konturatu zen dendetan ezer gutxi zegoela: jatekorik apenas, eta betiko jendea ere falta zen. Betiko dendara joan zen, Margarirenera; barruan hutsuneak nabariak ziren, apalak erdi hutsik, eta Margariren aurpegian kezka ageria zen. Ez zuen ezer esan behar izan.
Azoka ingurura gerturatu zen, ea esne pixka bat eros zezakeen. Baina esnearen ordez jende mordoxka bat topatu zuen, urduri eta ahapeka. Norbaitek zurrumurrua zabaldu zuen: bart gauean Larrinaga inguruan atxiloketak egon zirela. Une hartan, Bizentari bihotza uzkurtu zitzaion; Amatxo Emili eta Izeko Karmen bertara zihoazen, zer gertatu zen jakin gabe.
Izoztuta gelditu zen une batez. Azokara sartu eta erosketa saskia betetzen hasi zen, baina burua beste nonbait zuen: Emili, Karmen… Ogia, babak eta olio pixka bat hartu zituen, ordaindu eta hitzik esan gabe atera zen. Begirada bakoitzak salatu egingo zuela ematen zuen.
Saskia eskuan, Posta kaletik gora abiatu zen. Kalea ohi baino ilunagoa zegoen, eguzkia goian egon arren. Etxera bidean, atari batean bi emakume berbetan ari ziren; une batez bere izena entzun zuela iruditu zitzaion. Gelditu egin zen arnasa eusten zuen bitartean, baina hitzak lausotuta iritsi zitzaizkion. Ez zen ausartu gerturatzera. Beldurrak aurrera egitera bultzatu zuen.
Hanka arinez iritsi zen etxera, ez zuen ezer gehiago entzuterik nahi. Etxean sartu eta une batez geldi geratu zen, zer egin ez zekiela. Kanpotik urruneko zarata batzuk iritsi zitzaizkion: pauso azkarrak, ate bat bortizki ixtearen hotsa, berehala itzaltzen zen norbaiten ahotsa. Ez zen ohiko goiza, eguzkiak berotzen zuen baina giroa oso hotza zen.
Leiho ondora gerturatu zen, gortina apur bat zabaldu zuen, gehiegi agertu gabe. Kalean jendea zebilen, baina inork ez zuen elkar begiratzen. Denak zebiltzan presaka, denak isilik.
Orduan erabaki zuen.
Ez zuen gehiago itxarongo.
Zapia hartu, atea ireki eta kalera irten zen berriro. Oraingoan pausoak azkarragoak ziren, ia konturatu gabe estutzen zuen sabela. Behin Larrinagarako aldapan gora hasita, arnasa sakon hartu zuen, baina ez zion gorputzari lasaitasunik ekarri. Sabelean zuen korapiloa askatu nahi zuen baina ez zuen lortzen.
Aldapa gora joan zen, alde batera eta bestera begiratuz, norbaitek begirada iltzatuko baliote bezala. Harriek zapaten azpian hots lehorra egiten zuten, eta hots hori bera gehiegi entzuten zuela iruditzen zitzaion. Ezin zuen pentsatu; burbuila batean sartuta zihoan, kanpoko guztia urrun geratuko balitz bezala.
Leiho batzuk itxita zeuden, beste batzuk erdi irekita, baina inor ez zen ageri. Kalea begira zegoen, baina isilik.
Erdi bidean gelditu egin zen. Goitik zetorren haize hotzak aurpegia ukitu zion. Une horretan, burbuila apurtu zen.
Metalaren hots bat. Lehorra. Zarraila baten kolpea, agian. Eta berriro isiltasuna.
Bihotza taupaka hasi zitzaion, gero eta azkarrago. Pausoa bizkortu zuen.
Aldaparen azken zatira iristen ari zela, bat-batean gelditu zen. Oraindik ez zen Larrinagako ilarara heldu, baina mugimendu arraroak antzeman zituen. Silueta ilun batzuk. Geldirik batzuk, besteak mugitzen. Ez zen ohikoa.
Ahots bat entzun zuen. Zakarragoa. Agindu baten tonua eta ondoren, beste bat, emakume batena, ahulagoa. Ez zuen ulertu zer esan zuen. Baina beldurra entzuten zen hitzen azpian.
Bizenta geldi geratu zen, arnasa hartzea ahaztu balitzaio bezala. Une batez zalantza egin zuen: aurrera jarraitu ala buelta eman.
Baina Emiliren eta Karmenen aurpegia etorri zitzaion burura.
Eta pausoa eman zuen.
Aurrera.
